دلم را چون اناری کاش یک شب دانه می کردم به دریا می زدم در باد و آتش خانه می کردم چه می شد آه ای موسای من، من هم شبان بودم تمام روز و شب زلف خدا را شانه می کردم

یک ساعت عشق صد جهان بیش ارزد صد جان به فدای عاشقی باد ای جان

ى جان نكند كه مرگ از ياد برى بياد مرگ بودن اى جان نكند كه مرگ از ياد برى هر دم نفسى كشى از آن با خبرى در هر قدمت گذشته ها مى سپرى يكدم تو شتاب مرگ را كن نظرى نفس المرء خطاء الى اجله (إلخ) نفس كشيدن چون قدمى است بسوى مرگ شتابيدن، پس هر نفسى كه فرو برى و برون آورى قدمى پيش گذارده اى بسوى مرگ و به تدريج خود را به كام مرگ نزديك نموده و چون قدمى كه بسوى مقصد مى نهى و پس از طى مسافتى به آن مى رسى، نيز عمر خويش را بدنبال نهاده و اندر پى مرگ مى روى و هيچ كس

بنال ای نی که من غم دارم امشب نه دلسوز و نه همدم دارم امشب دلم زخم است از دست غم یار هم از غم چشم مرهم دارم امشب همه چیزم زیادی می کند حیف که یار از این میان کم دارم امشب چو عصری آمد از در گفتم ای دل همه عیشی فراهم دارم امشب ندانستم که بوم شام غمگین به بام روز خرّم دارم امشب برفت و کوره ام در سینه افروخت ببین آه دمادم دارم امشب به دل جشن و عروسی وعده کردم ندانستم که ماتم دارم امشب درآمد یار و گفتم دم گرفتیم دمم رفت و همه غم دارم امشب به امّیدی که گل تا

. رفتم،مرا ببخش و مگو او وفا نداشت راهي بجز گريز برايم نمانده بود اين عشق آتشين پر ازدرد بي اميد در وادي گناه وجنونم كشانده بود رفتم،كه داغ بوسه ي پر حسرت تورا با اشكهاي ديده زلب شستشو دهم رفتم كه نا تمام بمانم در اين سرود رفتم كه با نگفته بخود آبرو دهم رفتم مگو،مگو،كه چرا رفت،ننگ بود عشق من ونياز تو وسوزو سازها از پرده ي خموشي وظلمت، چو نورصبح بيرون فتاده بود ويكباره راز ما رفتم، كه گم شوم چو كي قطره اشك گرم در لابه لاي دامن شبرنگ زندگي رفتم، كه در سياهي

هیچ کس هرگز نمی تونه جای تو رو در قلبم بگیره تو تنها کسی هستی که من رو شاد می کنه تو همه اون چیزی هستی که توی زندگیم نیاز دارم و من هنوز منتظر برگشتن ات هستم